1977 yılında Tiflis’te yapılan Çevre Eğitimi Konferansı’nda başarılı bir doğa eğitiminin, “insanı, yaşadığı ortamın farkında olan, daha çok sorumluluk duyan, daha bilgili, daha deneyimli, daha tutumlu, daha becerikli ve daha katılımcı bir duruma taşıması gerektiği” vurgulanmıştır (UNESCO, 1977)

Bireyler ekosistemlerin işleyişi ve insan faaliyetlerinin bu sistemlerin devamlılığı konusundaki olumlu ve olumsuz etkilerini öğrendikçe doğayla ilgili daha sorumlu davranışlar geliştirmektedir. Doğa eğitiminin kısıtlı sürelerde de olsa bireylerin doğal süreçler konusunda bilgilenmelerini sağladığı, onların doğaya olan yatkınlıklarını arttırdığı, daha duyarlı ve bilinçli kıldığı ve daha bağımsız düşünen bireyler olmalarına katkıda bulunduğu vurgulanmaktadır. Bu nedenle, gelişmiş ülkelerde son yıllarda doğa eğitimini formal ve informal eğitim müfredatına dahil etme konusunda büyük bir istek vardır.

Yukarıda sayılan hedeflere erişilebilmesi için doğa eğitiminde katılımcılık, bütünsellik, sorgulayıcılık gibi  ilkelerin bulunması gerekmektedir.

Kalkınmış ülkelerde doğa eğitimi daha çok ilk ve orta okullardaki coğrafya ve biyoloji ağırlıklı Fen Bilimleri derslerinde işlenmektedir. Ekolojinin, canlılarla cansızlar arasındaki ve canlıların kendi aralarındaki ilişkileri ve etkileşimleri inceleyen bir sentez bilimi olduğu bilinmektedir. Doğal bir bölgeyi ziyaret edenlerin gözüne ilk çarpanlar yer şekilleri ve üzerindeki bitki örtüsü olmaktadır. Bunların ikisi birleşerek peyzajı oluşturmaktadır. Coğrafyanın, kayaçlarla iklim elemanları, toprak, bitki ve insan arasındaki ilişki ve etkileşimlerinin tümünü birden konu edinen senteze dönük araştırma yöntemleri, onu çevre eğitiminin merkezine yerleştirmektedir. Doğal çevrenin ikinci ana bileşeni olan biyoloji ise cansız denilen ortam üzerinde evrimleşen canlı varlıkları inceler. Biyolojik bir evrim sonucunda oluşan insan da yaklaşık 2.5 milyon yıldan bu yana doğa üzerinde etkinlikte bulunarak bu sentezin içerisinde yer almaktadır

Sunulan proje ile;Öğretim üyeleri ve uzmanlar ile farklı üniversitelerin farklı bölümlerinden gelen araştırma görevlileri ve MEB’na bağlı okullarında görev yapan öğretmenleri bozulmamış doğal ortamlar içinde bir araya  getirerek, disiplinler arası ilişki kurma, düşünme ve sorun çözme becerilerini geliştirmeye yönelik yaratıcı ve katılımcı bir eğitim programı geliştirmek,

Öğrencilerin, doğayı bir dersane ve laboratuar gibi algılayarak doğa-insan-toplum ilişkileri ile  bu ilişkilerde yaşanan problemleri anlama ve çözüm üretme becerilerini geliştirmelerine katkıda bulunmak, 

Katılımcılara “Doğa Koruma”  felsefesini aktararak, kendi konularında yapacakları araştırmalarda ekolojik yaklaşımı göz önünde tutmalarını sağlamak,

Bunun yanında kursa katılmış olanlara öncelikle ülkemizde önemli bir  doğal değer olan Amanos Dağlarını tanıtmaktır. Kendine özgü jeolojik ve iklimsel özellikleri; buzul çağından miras kalan, karadeniz iklim kuşağına ait bitki örtüsü ve sahip olduğu zengin biyolojik çeşitliliğiyle Önemli Bitki Alanı ve Önemli Kuş Alanı olan Amanos Dağları, aynı zamanda memeliler açısından da önemli bir alandır. Ayrıca Amanosların sadece doğu bölümündeki 35 derede palearktik kökenli çeşitli balık türleri yaşamaktadır. Amanos Dağları, tüm Akdeniz Bölgesi’nde bitki coğrafyası ve endemizm açısından özel bir yere sahip olup; 251’i Türkiye’ye endemik, toplam 1580 taksonu barındıran bir Önemli Bitki Alanı’dır. Büyük yükseklik farkları, değişken jeolojik yapı, çeşitli iklim özellikleri ve eşsiz fitocoğrafik pozisyonunun bir araya gelmesi, Amanos Dağları’nda çok sayıda nadir ve endemik türe sahip benzersiz bitki örtüsü tiplerinin ortaya çıkmasını sağlamıştır. Kırk yıl kadar önce soyu tükendiği kabul edilen çizgili sırtlanların Hatay ili sınırlarındaki Altınözü ilçesinde yaşadığı yakın zamanda ortaya çıkmıştır. Ayrıca Amanos dağları WWF tarafından avrupadaki korunması gereken 100 sıcak noktadan birisi olarak belirlenmiştir.

Amanos Dağlarının temeli paleozoik kütleleri ile serpantinlerden oluşmaktadır. Üstte ise kretase kalkerleri egemendir. Dağ sıralarının kuzeybatı yamaçlarında genç fayların etkisiyle ortaya çıkmış dik basamaklar vardır. Hatay çöküntü alanı pliyosen sonlarında oluşmuştur. Bu alanın il merkezi ile Akdeniz arasında kalan bölümü pliyosende olmuş denizel marn, kum, kum taşı ve küçük taneli konglomeralarla kaplıdır. Dayanıksız serilerin altında genellikle üst kretase kalkerleriyle serpantinler bulunmaktadır.

Yukarıda bir kısım özellikleri belirtilen ülkemizin bu doğal değerine öncelikle ülkemiz insanlarının dikkatini çekmek ve akabinde bölgenin yüksek endemizme sahip flora ve faunası ile iklimsel ve jeolojik/jeomorfolojik  özelliklerinin ön plana çıkartılarak ekoturizme açılması çalışmalarının öncülüğünü yapmaktır.

DUYURULAR VE HABERLER